Eerlijke migratie “De Realiteit”

Migratie … Misschien wel het grootste actuele debat van de afgelopen maanden, jaren, … .

Je leest tegenwoordig heel veel over migratie in de media … En iedereen heeft er wel zijn mening over … En dat is helemaal ok … We hebben immers allemaal ons eigen perspectief van waaruit we de wereld bekijken gebaseerd op onze persoonlijke ervaringen … Ieder heeft zijn uniek bril op de realiteit … En misschien is er wel helemaal geen juist of fout in deze hele topic … Graag vertel ik je bij deze een persoonlijke ervaring vanuit mijn persoonlijk liefdesverhaal met mijn Armeense echtgenote en hoe de realiteit van migratie voor ons voelt …

Nu dezer dagen lees ik dat er op politiek gebied mogelijk gesjoemel is met visa in België … Dat politiek actieve mensen smeergeld aanvaarden om visums uit te keren … Daarnaast las ik ook recent dat bepaalde partijen stellen dat Visum D gezinshereniging veel te makkelijk zou zijn … Dan vraag ik me dit af … Misschien hebben mensen die beweren dat het makkelijk is nooit zelf een ervaring meegemaakt of een aanvraag dienen te doen voor een dergelijk visum? Misschien hebben ze ook nooit gereisd en niet gevoeld dat liefde de landsgrenzen overstijgt? Misschien beseffen ze niet dat liefde geen kleur of nationaliteit heeft? Waardoor ze ook nooit in een situatie van een internationaal liefdesverhaal zijn terecht gekomen en zo ook niet werkelijk het thema migratie in iedere cel van hun lichaam kunnen voelen en ervaren …

Bij deze … Ik ben één van die mensen die samen met mijn echtgenote  die is geboren in Armenië op een legale manier een Visum D voor gezinshereniging aanvraagt … In onze relatie voelen we de grenzen van de landen waar we zijn geboren niet … Maar omdat we zijn geboren in verschillende landen worden we wel geconfronteerd met de beperkingen van de landen waarin we zijn geboren … En hoe onvrij we in werkelijkheid zijn … En geloof me het is allesbehalve een eenvoudig proces om een visum D aan te vragen voor België … En vrij ben je in werkelijkheid niet echt …

Ik voel me diep beschaamd dat er op mijn paspoort Belg staat en door welk proces ik dien te gaan om met mijn echtgenote naar België te komen … Ik voel me al lang geen Belg meer en de reden dat ik een paspoort heb heeft uiteindelijk weinig met vrije wil te maken … Uiteindelijk is er weinig vrije wil in dit verhaal wanneer je als baby een rijksregister en een nummer toegewezen krijgt … Wat is België eigenlijk? Bij momenten niet meer dan een grote illussie waarbij vele mensen die voor een voetbalmatch massaal de Belgische driekleur ter hand nemen om de dag nadien met de vlag van de Haan of de Leeuw opnieuw in een separistisch verhaal te vervallen …

Ik vraag me af hoe vrij ik ben als zogenaamde “Belg” als ik zie wat ik dien te doen om samen met mijn echtgenote een visum voor België te verkrijgen … Ik kern voel ik me in dit hele verhaal bij wijlen effectief niet meer dan het nummer dat op mijn Belgische identiteitskaart staat … Net zoals mijn echtgenote in dit verhaal niet meer dan een nummer is … Ik voel me bij wijlen ook een idioot omdat als je eerlijk netjes de bureaucratische processen volgt je letterlijk te kijken gezet word door mensen die het systeem misbruiken …

Waarom zijn er regels en waarom zou ik ze volgen vraag ik me meer dan ooit af wanneer ik objectief aanschouw wat er zich dezer dagen en maanden allemaal afspeelt … Waarom in godsnaam regels volgen als ze toch illusies blijken te zijn en niet voor iedereen gelden? Allemaal goed dat er regels zijn … Daar heb ik begrip voor … Maar dan enkel als ze voor iedereen van toepassing zijn en als ze eerlijk zijn … In realiteit blijkt dit dus niet altijd het geval te zijn …

Enkele weken terug stuurde ik een mail naar het kabinet van de eerste minister om de onrechtvaardigheid te melden in de visumprocedure waar ik met mijn echtgenote doorga en waar ik eerder ook over schreef in een eerder bericht … Enkele weken later kreeg ik een mail terug van een medewerker van de dienst van de eerste minister dat men het dossier in detail zou bekijken om dan later een standaardmail te krijgen dat ze niet bevoegd zijn en dat ik naar dienst Buitenlandse zaken dien te sturen … Daarvoor dien je dan weken te wachten … Een week later zie ik dat de betreffende medewerker voor fraude in opspraak is gekomen … Wie kan je in dit hele circus vertrouwen vraag ik me dan af?

Als we stoutwillig zouden zijn dan staan mijn echtgenote en mezelf binnen de kortste keren in België … Via een illegale en op leugens gebaseerde weg … Althans illegaal binnen “het systeem” … Want als je ziet wat er zich allemaal aandient is “het systeem” een leugen op zich en zou je het systeem op zich “illegaal” kunnen noemen … Het is helemaal niet moeilijk om “illegaal” naar België te komen … Maar doordat we de procedure volgen zijn we intussen al sinds enkele maanden 2018 bezig aan een aanvraagprocedure voor het visum van mijn echtgenote … het dossier is nu intussen sinds eind november in België in Brussel bij de dienst vreemdelingen zaken nadat het door een heel bureaucratisch proces via ambassade ging … Als je contact opneemt is er nauwelijks communicatie, persoonlijk contact of duidelijkheid in gelijk welke fase van de aanvraag … ik heb begrip dat er regels zijn maar menselijk zijn ze niet …

Normaal kan je de status van je dossier voor Visa online opvolgen vanaf enkele weken na aankomst in Brussel … Recent stuurde ik een mail omdat dossier niet online zichtbaar na de voorziene periode … Antwoord was dat er heel veel achterstand is en dat het daarom op zich laat wachten en dat proceduretijd effectief tot maximum 6 maanden kan duren na ontvangst in Brussel … Ik heb begrip dat er regels zijn en dat het zijn tijd vraagt en wil deze processen gerust volgen maar waarom vraag ik me af als ik zie wat er allemaal gebeurt … De regels zijn er toch niet voor iedereen en de mensen die ze mede opstellen lappen ze toch aan hun laars … Daarnaast zit “het systeem” vol met onrechtvaardigheid … Bovendien stel ik vast dat de regering en de mensen die bevoegd zijn voor ons bureaucratisch bestel zomaar kunnen beslissen om hun ontslag in te dienen en zo een heel land te kijk te zetten met wie weet welke politiek achterliggende agenda … Een groot circus en één groot spel lijkt het …

Links, rechts, … Het maakt voor mij allemaal niet uit. Ik voel me zelf niet rechts of links … Ik voel me een mens … Links en rechts zijn voor mij een illusie van de geest die het zaad zijn voor separatisme … In iedere partij is er goed en kwaad en zijn er mensen met goeie en minder goeie intenties … Als ik dit allemaal zie dan is het in kern niet meer en minder dan een groot maskerspel los van partijen en los van links en rechts … Ik vraag me bij momenten af waarom ik zo slaafs de regels volg in dit proces als ik dit allemaal zie …

Ik wou dit gevoel even delen … Want ik kan me voorstellen dat er nog ontzettend veel mensen door een gelijkaardig proces gaan … Dat vele mensen ook niet beseffen welk proces het in kern wel is tot je ermee in aanraking komt … Bovendien zijn er ook ontzettend veel mensen die zich in de politiek en bureaucratie met hart en ziel inzetten die hier ook de dupe van zijn … Uiteindelijk is er overal licht en schaduw … Ondanks alles geloof ik zelf dat eerlijkheid, rechtvaardigheid en waarheid uiteindelijk alles overstijgt … Dat alles altijd aan het licht komt zoals ook de vele schaduwzijdes binnen het systeem nu ook zichtbaar worden … Dit hele proces leert me opnieuw veel over de illusies, over het onrecht en hoe onvrij we bij wijlen zijn in deze wereld …

Per toeval las ik recent ook het eerste artikel van de “Universal declaration of Human rights from the UN”

Artikel 1 stelt als volgt:

All human beings are born free and equal in dignity and rights. They are endowed with reason and conscience and should act towards one another in a spirit of brotherhood …

Alle menselijke wezens zijn vrij geboren e gelijk in waardigheid en rechten … Ze zijn voorzien van verstand en geweten en zouden zich dienen te gedragen in een spirit van broederschap tot elkaar …

Mooie woorden … Maar wat met de realiteit?

Dit alles wou ik dus toch even delen vanuit persoonlijke ervaring los van goed en kwaad … Dat het me raakt dat is zeker … En dat omdat het lichaam van de vrouw die ik bemin niet is geboetseerd uit Vlaamse klei … voel je vrij om te delen … Ik ga ervan uit dat het wel terecht komt waar het dient terecht te komen …

Hartegroet,

Jan

 

 

 

LEAVE A REPLY